Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 116 χρόνια από την ηρωική εξέγερση των αγροτών του Θεσσαλικού Κάμπου στο Κιλελέρ

Αναφορά στα 116 χρόνια από την εξέγερση των αγροτών του Θεσσαλικού κάμπου στο Κιλελέρ έκανε η ΚΕ του ΚΚΕ με ανακοίνωση που εξέδωσε. Αναλυτικά:

«116 χρόνια από την ηρωική εξέγερση των αγροτών του Θεσσαλικού Κάμπου, η ΚΕ του ΚΚΕ χαιρετίζει τους αγώνες των βιοπαλαιστών γεωργών, κτηνοτρόφων, μελισσοκόμων και ψαράδων. Για άλλη μια χρονιά, οι άνθρωποι του μόχθου βρέθηκαν σε ευθεία σύγκρουση με τις πολιτικές που τους καταληστεύουν και τους πετούν έξω από την παραγωγή.

Σήμερα ο αντίπαλος δεν είναι οι φεουδάρχες των περασμένων αιώνων, είναι οι καπιταλιστικές εκμεταλλεύσεις, τα μονοπώλια της μεταποίησης και εμπορίας, οι τράπεζες, οι κυβερνήσεις και το κράτος τους.

Η κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να διαχειριστεί τα δίκαια αιτήματα των αγωνιζόμενων αγροτών, προχώρησε σε μια κυνική αλλά σημαντική ομολογία: ότι δεν μπορεί να τα ικανοποιήσει, γιατί αυτά προσκρούουν στα “όρια” της ΚΑΠ της ΕΕ και της “ελεύθερης αγοράς”, που δεν είναι τίποτα άλλο από την απόλυτη κυριαρχία των μονοπωλίων.

Αυτή η παραδοχή αποδεικνύει ότι η καπιταλιστική κερδοφορία και πολιτική στήριξής της είναι τα δεσμά που πρέπει να σπάσουν για να μπορέσει ο αγρότης να ανασάνει, να βρει το δίκιο του και να ζήσει με αξιοπρέπεια από την εργασία του στην ύπαιθρο.

Η νέα ΚΑΠ, που σχεδιάζεται για να εφαρμοστεί από το 2027, αποτελεί στην πραγματικότητα μια ωμή προσαρμογή στις συνθήκες της πολεμικής προετοιμασίας. Στόχος της δεν είναι άλλος από την εξασφάλιση των μονοπωλιακών ομίλων σε φθηνές πρώτες ύλες με κάθε τρόπο: είτε μέσω της δημιουργίας στρατηγικών αποθεμάτων για τις δικές τους ανάγκες, είτε μέσω της προώθησης ληστρικών συμφωνιών τύπου Mercosur με άλλες συμμαχίες καπιταλιστικών κρατών.

Ο φετινός αγώνας των αγροτών συγκίνησε και κινητοποίησε όλο τον λαό, δείχνοντας την προοπτική μιας μεγάλης συμμαχίας που παλεύει κατά των κοινών της αντιπάλων. Οι εργατοϋπάλληλοι, οι αυτοαπασχολούμενοι των πόλεων, η νεολαία είδαν τον αγώνα των μπλόκων ως δικό τους αγώνα. Αυτή ήταν η καλύτερη απάντηση στην προσπάθεια της κυβέρνησης να καλλιεργήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Στη συλλογικότητα των αγροτών, όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από τις μαζικές συσκέψεις στο πλαίσιο της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων, ο λόγος δεν ανήκε σε λίγους “εκλεκτούς”, αλλά στους χιλιάδες αγρότες που συμμετείχαν ενεργά. Εκεί, συζητούσαν επί ίσοις όροις, συνδιαμόρφωναν το πλαίσιο των διεκδικήσεων και λάμβαναν αποφάσεις μέσα από πρωτοφανείς σε συμμετοχή διαδικασίες, όπου η θέληση της βάσης γινόταν η μοναδική πυξίδα του αγώνα.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις και η σταθερή άρνηση υποταγής στην πολιτική της εξαθλίωσης έχουν αποδείξει πως τίποτα δεν χαρίζεται. Κάθε μικρή ή μεγάλη κατάκτηση, κάθε καθυστέρηση του ξεκληρίσματος, κάθε ανάσα που κερδίζεται απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου, είναι αποτέλεσμα σκληρής, οργανωμένης σύγκρουσης.

Ωστόσο, η ίδια αυτή πείρα διδάσκει και κάτι ακόμα πιο βαθύ: όσο το τιμόνι της οικονομίας και της εξουσίας βρίσκεται στα χέρια των μονοπωλίων, ό,τι κερδίζεται με θυσίες στον δρόμο, η σημερινή εξουσία και οικονομία επιχειρεί να το πάρει πίσω μέσω της ακρίβειας, των φόρων και των ανατιμήσεων.

Συνέχεια αυτής της επίθεσης είναι και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, που διεξάγεται για την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής με το αίμα των λαών, ενώ η τάξη των εκμεταλλευτών σε όλα τα αντιπαρατιθέμενα μπλοκ εντείνει τη λεηλασία εναντίον μας.

Γι’ αυτό, ο αγώνας δεν αρκεί μόνο να αναχαιτίζει την επίθεση. Πρέπει να αποκτήσει προοπτική συνολικής αντεπίθεσης. Η οριστική νίκη δεν βρίσκεται απλώς στην επιβίωση για μια ακόμα

σεζόν, αλλά στη στιγμή που ο λαός θα γίνει πραγματικός νοικοκύρης στον πλούτο που παράγει.

Το ΚΚΕ παλεύει για μια οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνίας από την οποία ο αγρότης δεν έχει να φοβηθεί τίποτα γιατί:

§ Μπαίνει οριστικό τέλος στον εφιάλτη των χρεών. Με την κοινωνικοποίηση των τραπεζών, διαγράφονται τα τοκογλυφικά χρέη των βιοπαλαιστών αγροτών, σταματούν οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις και η αγροτική οικογένεια απαλλάσσεται από το βάρος που της στερεί το ψωμί και το μέλλον της.

§ Το κράτος θα προγραμματίζει τι χρειάζεται η χώρα για να εξασφαλίσει ο λαός φθηνά και ποιοτικά τρόφιμα. Ο αγρότης θα έχει σίγουρη διάθεση της παραγωγής του, εγγυημένες τιμές και επιστημονική βοήθεια για να βελτιώσει το χωράφι του, χωρίς το άγχος του ανταγωνισμού.

§ Μπαίνει τέλος στις κατευθύνσεις των Βρυξελλών και την ΚΑΠ που εντείνει την καταλήστευση του αγρότη για να κερδίζουν οι βιομήχανοι.

§ Η γη δε θα είναι εμπόρευμα. Τα μεγάλα εργοστάσια τροφίμων, οι αποθήκες, τα λιμάνια περνάνε στα χέρια της εργατικής εξουσίας. Έτσι ο αγρότης δε θα τρέμει αν ο έμπορος θα του πάρει το προϊόν “κοψοχρονιά” ή αν η πολυεθνική θα του επιβάλει τιμές απλησίαστες στα λιπάσματα.

§ Η εργασία του λαού θα κατευθύνεται στην εξασφάλιση όλων των απαραίτητων υποδομών (αρδευτικά, αντιπλημμυρικά έργα, δρόμους) και μέτρων προστασίας της παραγωγής (πχ εμβόλια, φυτοπροστασία κλπ), όχι όπως σήμερα που ο μόχθος των εργαζομένων λεηλατείται μέσα από τους δυσβάσταχτους φόρους, για να χρηματοδοτούνται οι επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

§ Ο βιοπαλαιστής αγρότης και η οικογένειά του θα έχουν εξασφαλισμένα μόνιμη δουλειά, δωρεάν υγεία και παιδεία και μια ζωή με αξιοπρέπεια, μακριά από τα νύχια των τραπεζών και των μεσαζόντων.

§ Μέσα από τον εθελοντικό παραγωγικό συνεταιρισμό, που θα είναι ενταγμένος στον Κεντρικό Σχεδιασμό, αλλά και με τη συμμετοχή του στα όργανα της εργατικής εξουσίας, ο ατομικός αγροτοπαραγωγός θα έχει λόγο για το τι θα καλλιεργηθεί, πώς θα βελτιωθεί η σοδειά και η παραγωγή, για το ποιες είναι οι ανάγκες του. Παύει να είναι ο αδύναμος κρίκος που τον συνθλίβουν τα κάθε λογής “συλλογικά σχήματα” του καπιταλισμού, τα οποία λειτουργούν ως μεσάζοντες των μεγάλων ομίλων και των τραπεζών.

Αυτό είναι το κοινό μέλλον που συμφέρει την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα και τους βιοπαλαιστές αγρότες, γιατί θα βελτιώσει συνολικά τις συνθήκες εργασίας και ζωής τους.

Σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού πολέμου αυτή η πάλη μπορεί και πρέπει να αγκαλιαστεί από όλο τον λαό, καθώς το πρόγραμμα του ΚΚΕ αποτελεί τη μόνη πραγματική ασπίδα για να βγει ο λαός νικητής.

Ο καπιταλισμός γίνεται όλο και πιο ανυπόφορος, όμως δεν καταρρέει από μόνος του χωρίς τον εργατικό – λαϊκό παράγοντα και την πάλη του ενάντια στην αστική τάξη, το κράτος της, τις διεθνείς συμμαχίες της.

Με ένα ΚΚΕ δυνατό μέσα στον λαό, μπαίνουν από σήμερα οι βάσεις για την αντεπίθεση των πολλών. Αυτός είναι ο μόνος αισιόδοξος δρόμος για να απαλλαγούμε οριστικά από τη φτώχεια, το ξεκλήρισμα, την εκμετάλλευση και τους πολέμους.»