Τρία χρόνια από τα Τέμπη: «Η αλήθεια πνίγεται – Η Δικαιοσύνη αργεί» λέει η Χρυσούλα Χλωρού στο onlarissa.gr

Τρία χρόνια συμπληρώθηκαν από την αποφράδα εκείνη μέρα, όπου 57 αθώες ψυχές έχασαν τη ζωή τους, στο πιο τραγικό δυστύχημα της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας. Την τραγωδία των Τεμπών. Τρία χρόνια μετά, οι συγγενείς των θυμάτων αναζητούν δικαίωση… ενώ ένα μήνα πριν ξεκινήσει η μεγάλη δίκη, δεν έχουν δει το παραμικρό αντίκρισμα αναφορικά με την εν λόγω υπόθεση.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυρία Χρυσούλα Χλωρού, αδερφή της αδικοχαμένης Βασιλικής, μιλά στο onlarissa.gr, σε μία συζήτηση η οποία τσακίζει κόκκαλα και ραγίζει καρδιές. Μεταξύ άλλων αναφέρεται στα όσα λαμβάνουν χώρα τους τελευταίους μήνες στο Δικαστικό Μέγαρο της Λάρισας και τα όσα βιώνει αυτή και οι συμπάσχοντες της – τόσο από αξιωματούχους – όσο και από την πλευρά των αντιδίκων της εταιρίας Intersar.

Παράλληλα, πραγματοποιεί αναφορά για το πολυσυζητημένο ζήτημα τις ίδρυσης κόμματος από την κυρία Μαρία Καρυστιανού, ενώ στο τέλος, απαντά στο ερώτημα αναφορικά με το που πηγάζει η δύναμη της για να συνεχίζει το δικό της αγώνα για απόδοση ευθυνών.

Συνέντευξη στον Αντώνη Νιανιά

Θα ήθελα να μου πείτε πως αισθάνεστε… όχι αναφορικά με το ζήτημα της απώλειας, το οποίο αντιλαμβάνομαι πως δεν περιγράφεται. Πως αισθάνεστε για την αντιμετώπιση που λαμβάνετε από τις κρατικές και δικαστικές Αρχές;

«Όπως καταλαβαίνετε η απογοήτευση κάθε μέρα που περνάει μεγαλώνει, γιατί συναντάμε συνεχώς τα εμπόδια που στήνονται ώστε να μη βγει προς τα έξω η αλήθεια. Παρ’ όλα αυτά κρατούμε όλοι οι συγγενείς τη ψυχραιμία μας, προσπαθώντας να βγάλουμε άκρη και προσδοκώντας κάποιοι από τους δικαστικούς λειτουργούς να δείξουν τιμιότητα προς το λειτούργημα τους και να εκδικάσουν τις υποθέσεις, ακριβώς όπως πρέπει».

Ακούμε το τελευταίο διάστημα τόσο από τους συγγενείς – όσο και από τους συνηγόρους σας ότι γίνεστε θύματα υποτιμητικών και απειλητικών συμπεριφορών εντός του δικαστηρίου. Τι πραγματικά συμβαίνει εντός των τεσσάρων τειχών;

«Είναι μία προμελετημένη πρόκληση εκ μέρους των αντιδίκων ώστε να προσβάλουν τους συγγενείς των θυμάτων που βρίσκονται και παρακολουθούν τη διαδικασία με πόνο ψυχής, ίσως με απώτερο σκοπό να μας εκδιώξει η πρόεδρος και να αδειάσει η αίθουσα. Να γίνει τόσος πολύς ο θυμός ώστε να παρεκτραπούμε. Προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη ψυχραιμία μας όσο περισσότερο γίνεται, ωστόσο είναι πολύ δύσκολο καθώς υπάρχουν πολλές αναφορές, πολλά ειρωνικά χαμόγελα… οι προκλήσεις είναι καθημερινές».

Φαίνεται πως γίνεται μία συντονισμένη προσπάθεια διχασμού των συγγενών, με σημαία την ίδρυση κόμματος από την Μαρία Καρυστιανού. Ποια είναι η δική σας οπτική πάνω στο εν λόγω ζήτημα;

«Όλοι οι συγγενείς είναι ενωμένοι σε έναν κοινό σκοπό. Να αποδοθεί δικαιοσύνη, να βγει η αλήθεια στο φως και να μη γίνει ποτέ ξανά κάτι τέτοιο, να υπάρχει ασφάλεια. Από εκεί και πέρα η αντιμετώπιση του ζητήματος από τον καθένα, η τακτική που ακολουθεί, είναι προσωπική του υπόθεση και όχι συλλογική. Αυτοί που επιτίθενται στην κ. Καρυστιανού πρέπει να θυμούνται ότι κάθε Έλληνας πολίτης έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθε.

Έτσι λοιπόν και κ. Καρυστιανού παίρνοντας αυτό τον δρόμο για τη δικαίωση του παιδιού της, θα κάνει αυτό που θέλει. Δε θα την κρίνει κανένας σαν μάνα γιατί αυτή η ιδιότητα της δε χάνεται. Είναι μία χαροκαμένη μάνα η οποία κλαίει μέσα της και παλεύει τόσο καιρό. Όταν ανακοινώσει τις πολιτικές της θέσεις, ο κόσμος έχει το δικαίωμα να την κρίνει και να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει ή όχι τη δική της πορείας. Η μία ιδιότητα όμως δεν αναιρεί την άλλη. Σαν γονείς είμαστε ενωμένοι σε έναν κοινό σκοπό. Απόδοση δικαιοσύνης μέσα από τις δικαστικές αίθουσες, μέσα από την πολιτική, μέσα από τον κόσμο που μας στηρίζει. Με όλους τους τρόπους, με όποια θυσία χρειαστεί να κάνουμε».

Καθώς οδηγούμαστε στο τέλος της συζήτησης, θα ήθελα πραγματικά να γνωρίζω από που αντλείτε δύναμη, ώστε να συνεχίζετε – όπως και κάνετε – τον αδιάλειπτο αγώνας σας.

«Είναι ο θυμός, η αγανάκτηση για την απώλεια των ανθρώπων μας που τους χάσαμε τόσο άδικα. Δυστυχώς τους χάσαμε με έναν τέτοιο τρόπο… θα μπορούσε να ήταν οποιοσδήποτε άλλος στη θέση τους. Να νιώσουμε ασφαλείς, να νιώσουν τα παιδιά μας ασφαλή , γιατί δεν είμασταν μόνο εμείς, αλλά και αυτοί που έρχονται μετά από εμάς.

Αγαπάω το τρένο και μιλάω προσωπικά, έχω ζήσει τόσο εγώ όσο και η αδερφή μου στα τρένα και θα ήθελα με την ίδια αγάπη να το ζήσουν τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου. Κάτι το οποίο δυστυχώς τώρα δε μπορούν να το κάνουν, γιατί το τρένο ακόμη και σήμερα δεν είναι ασφαλές. Αυτό επιδιώκουμε. Να κάνουμε έναν καλύτερο κόσμο. Αυτοί που έφυγαν να μην έχουν πάει τόσο άδικα χαμένοι, χωρίς να υπάρξει καμία ανταπόδοση για το μέλλον μας και για το μέλλον της πατρίδας μας».

φωτογραφίες: Γιάννης Μυλωνάς / onlarissa.gr