Χαράτσι σε… ερείπια;

Αυτοψία με πολιτικό άρωμα και έντονη δόση αγανάκτησης πραγματοποίησε η Ευαγγελία Λιακούλη, στο Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Λάρισας, βάζοντας στο κάδρο τόσο τη διοίκηση όσο και τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού. Το σκηνικό που περιέγραψε –και κατέγραψε– μόνο κολακευτικό δεν ήταν: ταρτάν με μπαλώματα τριετίας, κερκίδες «εκτός λειτουργίας», στέγες που στάζουν και αποδυτήρια… υπό εξαφάνιση.

Το πολιτικό «ζουμί» όμως δεν βρίσκεται μόνο στις εικόνες εγκατάλειψης, αλλά στο timing. Την ώρα που τα ερασιτεχνικά σωματεία της Λάρισας παλεύουν με τα βασικά, καλούνται να πληρώσουν αυξήσεις-σοκ για εγκαταστάσεις που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, δεν πληρούν ούτε στοιχειώδεις προδιαγραφές. Το «900%» ακούγεται βαρύ – και επικοινωνιακά εκρηκτικό.

Η Λαρισαία βουλευτής επέλεξε να σηκώσει το θέμα με κατεπείγουσα ερώτηση στη Βουλή, επενδύοντας σε μια ατζέντα που συνδυάζει κοινωνική ευαισθησία και τοπικό πατριωτισμό. «Ο αθλητισμός είναι κοινωνικό αγαθό», λέει, στέλνοντας μήνυμα ότι δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πολυτέλεια για λίγους. Και βεβαίως, όταν οι αθλητές καθαρίζουν μόνοι τους τους χώρους προπόνησης, η εικόνα δύσκολα «μακιγιάρεται».

Στα παραπολιτικά της υπόθεσης, αξίζει να σημειωθεί ότι τα 30 σωματεία που αντέδρασαν δεν είναι αμελητέα δύναμη. Ούτε εκλογικά, ούτε συμβολικά. Σε μια πόλη με έντονη αθλητική παράδοση, το αφήγημα της «παρακμής» έχει βαρύ πολιτικό αποτύπωμα.

Το ερώτημα τώρα είναι αν η πίεση θα φέρει κονδύλια ή απλώς ανταλλαγή ανακοινώσεων. Γιατί, μεταξύ μας, άλλο πράγμα οι μεγαλοστομίες και άλλο τα συνεργεία με χρονοδιάγραμμα. Και στην περίπτωση του ΕΑΚΛ, οι πολίτες μάλλον περιμένουν το δεύτερο.

Δ.Π.