Αυτός είναι ο παραλιακός οικισμός της Λάρισας που αποτελεί το πλατύ άνοιγμα της γης προς τη θάλασσα – Το μεγάλο ξέφωτο και η …πλάτη της ακτής

Ανάμεσα στο Κόκκινο Νερό και την Καρίτσα, εκεί όπου η στεριά απλώνει την παλάμη της προς τον Θερμαϊκό και το κύμα βρίσκει χώρο να ανασάνει, ανοίγεται η Πλατιά Άμμος όχι χωριό με αυλές και καμπαναριά, αλλά τόπος καλοκαιρινής σιωπής και πρόσκαιρης κατοίκησης, ένα μεγάλο ξέφωτο ανάμεσα στο βουνό και το πέλαγος.

Εδώ η ακτή απλώνεται γενναιόδωρα, σε μήκος που ξεπερνά τα επτακόσια μέτρα, άλλοτε στρωμένη με λευκό και μαύρο βοτσαλάκι, άλλοτε μαλακή αμμουδιά, σαν να εναλλάσσει η θάλασσα τις διαθέσεις της από βήμα σε βήμα.

Στην πλάτη της παραλίας, τεράστια πλατάνια κατεβαίνουν σχεδόν ως το κύμα, ρίχνοντας σκιά βαριά και δροσερή πάνω στην άμμο, φυσικές ομπρέλες που φυλάνε τους ανθρώπους από τον ήλιο και κρατούν τη μνήμη του βουνού ακόμη και στην καρδιά του καλοκαιριού. Δεξιά κι αριστερά, βράχοι υψώνονται σαν σιωπηλοί φρουροί, κλείνοντας απαλά τον κόλπο και χαρίζοντας στην παραλία μια αίσθηση προστατευμένης αγκαλιάς, μια μικρή εξωτική κοιλότητα όπου ο κόσμος μοιάζει να περιορίζεται στο νερό, στο φως και στο θρόισμα των φύλλων.

Κάποτε, εδώ απλώνονταν σκηνές οικογενειών, μικρές καλοκαιρινές πολιτείες από πανί και πρόχειρα τραπέζια σήμερα, η Πλατιά Άμμος υποδέχεται τους επισκέπτες της με λίγες, διακριτικές υποδομές ένα καφέ μπαρ που κοιτάζει το πέλαγος, μια ψαροταβέρνα με μυρωδιές αλατιού και τηγανισμένου ψαριού, έναν μικρό χώρο στάθμευσης όσο χρειάζεται για να υπηρετεί το καλοκαίρι χωρίς να το βαραίνει.

Παρά το ότι στα χαρτιά λογίζεται ως οικισμός με ελάχιστους μόνιμους κατοίκους, στην ουσία της είναι τόπος εποχικός, μια ανάσα ανάμεσα στο Κόκκινο Νερό και την Καρίτσα, όπου ο άνθρωπος δεν έρχεται για να ριζώσει, αλλά για να σταθεί λίγο, να κολυμπήσει, να ξεκουράσει το βλέμμα του στο άνοιγμα της θάλασσας και ύστερα να συνεχίσει τον δρόμο του, παίρνοντας μαζί του κάτι από τη δροσιά των πλατανιών και τη γαλήνη του ημίκλειστου αυτού κόλπου.

Πηγή: Σκιές και Ψίθυροι