Λάρισα: Συγκλονίζει με περιστατικό που της συνέβη η Ιωάννα Καραβάνα: «Συγκρατήθηκα να μην του ορμήξω – Μετά θα γράφουν έφυγε νικημένη από τον καρκίνο

Μια ιστορία αφύπνισης συνειδήσεων και ευθύνης διηγήθηκε με ανάρτησή της η Πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Λάρισας κ. Ιωάννα Καραβάνα. Ένα περιστατικό που βίωσε χθες Σάββατο και πραγματικά όλη η περιγραφή της «ταρακουνάει» κάθε λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο:

«Πριν λίγο γύρισα από τα καθιερωμένα σαββατιάτικα ψώνια στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου τα οποία δυστυχώς δεν ολοκλήρωσα.

Στον πάγκο με τα φρούτα και ενώ διάλεγα τα συνήθη, μήλα, πορτοκάλια, μπανάνες, λίγο πριν πάω για ζύγισμα στον κ. Νίκο πιάνω με την άκρη του ματιού μου άλλον πελάτη ο οποίος επίσης διαλέγει τις προμήθειές του με πολλή προσοχή, σε κοντινή απόσταση από μένα.

Μέτριο ανάστημα, γκρίζα μαλλιά και ομοίως γκριζαρισμένη και φροντισμένη γενειάδα. Ηλικία πάνω κάτω στα 65, λεπτός και λίγο κυρτός. Μου φαίνεται κάπως γνώριμη η εικόνα του όμως δεν θυμάμαι κάτι περισσότερο.

Μέχρι να ζυγίσω και να προχωρήσω στα μπρόκολα και τις πατάτες νιώθω τα μάτια του να καρφώνονται πάνω μου.

Νιώθω λίγο άβολα κυρίως γιατί δεν θυμάμαι αν όντως τον γνωρίζω τον άνθρωπο και απλά μου διαφεύγει το ποιος είναι ή είναι κάποιος περίεργος άγνωστος.

Όπου πάω όμως αυτός έρχεται πίσω μου. Αποφασίζω να μη δώσω σημασία παραπάνω.

Κοντά στα ψυγεία όμως κι ενώ νομίζω ότι τελικά αυτός έχει μπει σε άλλο διάδρομο, πισωπατώ για να ξαναδώ κάτι και πέφτω πάνω του.

Μου χαμογελάει και μου λέει, με θυμάστε;…

Του λέω, όχι αν και κάπου έχουμε νομίζω ξανασυναντηθεί.

Ναι μου λέει είμαι ο …. και αναφέρει το όνομά του, το οποίο δεν μου θυμίζει απολύτως τίποτα.

Να σας είχα βρει κάποια στιγμή και σας είχα ρωτήσει κάτι στο Χατζηγιάννειο…συνεχίζει κομπιάζοντας.

Αυτόματα κάνω τη σύνδεση και θυμάμαι όχι ποιος είναι αλλά τι με είχε ρωτήσει.

Του λέω λοιπόν ενθουσιασμένη που θυμήθηκα από πού τον ξέρω, ναι με είχατε ρωτήσει για τη σύζυγό σας με, σωστά;;;

Σωστά, μου απαντά αυτός.

Πώς είναι η γυναίκα σας, τον ρωτάω.

Να γι αυτό ήθελα να σας ρωτήσω, λέει αμέσως. Ήθελα τη γνώμη σας.

Να σας την πω, του λέω, αν είναι κάτι που ξέρω και μπορώ να σας βοηθήσω.

Θυμήθηκα εν τω μεταξύ ότι όταν είχαμε βρεθεί επρόκειτο να την πάει για μια βιοψία διότι κάτι είχε εντοπιστεί στο στήθος της γυναίκας του. Τον ρωτάω λοιπόν τι έγινε από τότε, τι έδειξε η βιοψία και αν τελικά μπήκε σε θεραπεία κλπ.

Μα γι αυτό ακριβώς, μου λέει ο άντρας, θέλω να σας πω!!

Προσπαθώ να κρύψω την κούρασή μου από όλες τις προηγούμενες ημέρες, να αγνοήσω τα χέρια μου που έχουν κοπεί από το βάρος που κουβαλάω αλλά και να μη δείξω τη βιασύνη μου να γυρίσω σπίτι γιατί πρέπει να φροντίσω τη μητέρα μου.

Ο άντρας στέκεται μπροστά μου και με μεγάλο δισταγμό με ρωτάει:

Νομίζετε ότι έχουμε καλούς γιατρούς εδώ;;;

Του λέω ναι χωρίς δεύτερη σκέψη.

Λέτε δηλαδή, επιμένει εκείνος, να μην πάμε στη Θεσσαλονίκη;;

Γιατί να πάτε στη Θεσσαλονίκη, τον ξαναρωτάω. Σας ζητήθηκε κάτι να κάνετε που σας είπαν ότι δεν μπορεί να γίνει εδώ;;

Όχι, λέει εκείνος. Αλλά να το σκεφτόμαστε πού θα είναι καλύτερα…

Καλύτερα για τι πράγμα ακριβώς, του λέω. Σε ποιο στάδιο της θεραπείας βρίσκεστε;

Σε κανένα, μου απαντάει.

Όσο κι αν προσπαθώ να συγκρατηθώ ο τόνος της φωνής μου νιώθω ότι ανεβαίνει αυτόματα.

Κύριε τι έδειξε η βιοψία της γυναίκας σας;;;…Τι σας είπε ο γιατρός σας..;

Η απάντησή του;;;

Να…. Ακόμα δεν κάναμε τίποτα γιατί σκεφτόμαστε πού θα είναι καλύτερα να απευθυνθούμε. Έχουμε καλούς γιατρούς εδώ, με ξαναρωτάει.

Είμαι στα πρόθυρα του εγκεφαλικού όμως συγκρατιέμαι να μην του ορμήξω..

Μα έχει περάσει τόσος καιρός του λέω έντονα από τότε που με ξαναρωτήσατε τι να κάνετε. Είναι δυνατόν να μην έχετε κάνει απολύτως τίποτα;;;

Ε δεν πέρασε πολύς καιρός, απαντάει και σκύβει το κεφάλι.

Εγώ όμως θυμάμαι πολύ καλά την ημέρα της εκδήλωσης για τον καρκίνο του μαστού στο Χατζηγιάννειο.

Κύριε, του λέω, κοντεύουν 4 μήνες και εσείς ακόμα σκέφτεστε χωρίς να κάνετε το παραμικρό, αν πρέπει να εμπιστευτείτε τους γιατρούς και τα νοσοκομεία της πόλης μας;;

Να πάμε λέτε εδώ;;; Συνεχίζει….

Χτες!!! Του φωνάζω πια, όχι σήμερα όχι αύριο. Κάθεστε τόσους μήνες και περιμένετε από ποιον να σας πει τι;;; Πόσο χρονών, τον ρωτάω, είναι η γυναίκα σας;;

60, απαντάει και κατεβάζει τα μάτια του.

Παίρνω μία βαθιά ανάσα, χαμηλώνω με το ζόρι την ένταση της φωνής μου και του ψιθυρίζω, έξαλλη όμως μέσα μου.

Αν τύχει και με ξαναβρείτε μπροστά σας, σας παρακαλώ πολύ μιλήστε μου μόνο αν έχετε μιλήσει σε κάποιο γιατρό και αν έχετε κάνει πραγματικά κάτι για τη γυναίκα σας.

Τα μάζεψα κι έφυγα χωρίς να ψωνίσω τίποτα άλλο. Ήμουν και είμαι τόσο πολύ θυμωμένη που εύκολα θα τα έκανα όλα γης Μαδιάμ στο σούπερ μάρκετ.

Την προηγούμενη φορά στο Χατζηγιάννειο μίλησα μαζί του κοντά μια ώρα. Και σήμερα 4 μήνες μετά, ακόμα σκέφτονται αν μπορούν να εμπιστευτούν τους γιατρούς και τα νοσοκομεία της πόλης..

Να φτύνεις αίμα τόσα χρόνια μαζί με τόσους ακόμα άλλους σ’ αυτόν το γυμνό αγώνα κατά του καρκίνου και να έρχονται κάτι τέτοιες στιγμές που να αισθάνεσαι ότι τίποτα δεν έχεις καταφέρει.

Κι όλα αυτά όχι σε κάποιο απομονωμένο μικρό χωριό, όχι με ανθρώπους ηλικιωμένους ή αναλφάβητους..

Μετά θα λένε στις ειδήσεις και θα γράφουν στα site…Έφυγε νικημένη από τον καρκίνο, ετών 60…

Και όσο τα ψέκια θα γράφουν ηλιθιότητες από κάτω για εμβόλια και συνομωσίες εγώ θα αναρωτιέμαι αν χαράμισα τελικά τα χρόνια που μου χάρισε η επιστήμη και το πείσμα μου, τσάμπα κι άδικα σ’ αυτή την άνιση μάχη με την ανοησία, την ευκολία και την αμεριμνησία των ανθρώπων…

Και να σκεφτεί κανείς πως την Τετάρτη ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου…».