Αυτά είναι τα πιο περίεργα περιστατικά από τα 14.000 χειρουργεία σε νεογνά, βρέφη και παιδιά στη Λάρισα

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε συστηματικά ιατρικές σειρές. Με τον γιο μου το κάνουμε. Όταν ήταν πιο μικρός προβληματιζόμουν για το αν έπρεπε. Μπορεί να φοβόταν, να αποκτούσε φοβίες… Τελικά συνειδητοποίησα ότι τον εξίταρε να παρακολουθεί πως βρίσκεται λύση. Πως μια ομάδα ανθρώπων, υπό πίεση, σκέφτονται εκτός πλαισίου, αναλύουν και συνδυάζουν γνώσεις, παίζουν με τα όρια· πως εφευρίσκουν πατέντες, πως πιστεύουν ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο. Συνήθως, υπάρχει και μια κομβική προσωπικότητα, ο γιατρός πρωταγωνιστής. Συνήθως είναι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, λίγο εκκεντρική, εξαιρετικά ευφυής, αντισυμβατική, ριψοκίνδυνη, με έντονο πείσμα και μεγάλη αυτοπεποίθηση.

Ε, κάπως έτσι είναι όταν μιλάς με τον Ανδρέα Μάρκου, τον ιδρυτή της Παιδοχειρουργικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας. Σαν να συναντάς τον πρωταγωνιστή. Σαν να παρακολουθείς ένα ιατρικό σήριαλ.

Της Εύης Μποτσαροπούλου

«Από την ίδρυση της Παιδοχειρουργικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας μέχρι την αποχώρηση μου χειρουργήθηκαν σ’ αυτήν περίπου 14 χιλιάδες νεογνά, βρέφη και παιδιά»· το 2018 εννοεί. Σήμερα η συγκεκριμένη κλινική έχει κλείσει. Την ιστορία της παιδιατρικής και παιδοχειρουργικής κλινικής την είχαμε συζητήσει λίγο πριν τα Χριστούγεννα, τότε που είχε απασχολήσει έντονα την επικαιρότητα.

Τότε, μπλεκόταν συνεχώς στη συζήτηση ιστορίες από διάφορα περιστατικά. Δύσκολα περιστατικά. Που δεν θα φανταζόσουν ότι θα χειρουργούνταν ποτέ στη Λάρισα. Είχαμε ήδη συμφωνήσει να κάνουμε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα για αυτά, αλλά ο Ανδρέας Μάρκου δεν μπορούσε να αντισταθεί. Τον παρέσυρε η ανάμνηση, ένιωθες την αδρεναλίνη να τον κυριεύει ξανά, τον παρέσυρε. Και η συζήτηση έπαιρνε άλλα μονοπάτια. Έτσι, είναι ο κ. Μάρκου· στην αρχή δυσκολεύεσαι να παρακολουθήσεις τον συνειρμό· το μυαλό του κάνει περίεργες συνδέσεις, σαν να σκέφτεται συνεχώς παράλληλα πράγματα που τον ενθουσιάζουν και σπεύδει να μιλήσει για κάτι άλλο, και για κάτι άλλο… Θα μπορούσε όντως να είναι ο πρωταγωνιστής σε ιατρική σειρά. Το μόνο που τον διαφοροποιεί είναι ότι είναι πολύ γλυκός άνθρωπος.

Δυσκολεύεται να απαντήσει στο πιο ήταν το πιο δύσκολο, το πιο περίεργο περιστατικό. Ήταν πολλά άλλωστε… «Στη Λάρισα για περίπου 30 χρόνια λειτουργούσε μία Παιδοχειρουργική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας η οποία κάλυπτε για τα περιστατικά της ειδικότητας, όλη την 5η ΥπΕ (Υγειονομική Περιφέρεια) δηλαδή όλη τη Θεσσαλία και Στερεά Ελλάδα. Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 1.250.000 κατοίκους που αναλογεί περίπου στο 1/8 (ένα όγδοο) του πληθυσμού της χώρας». Μ΄ αρέσει αυτό το «μια» που χρησιμοποιεί, δείχνει τόσο έντονα το τετελεσμένο της υφιστάμενης κατάστασης…

Μου δίνει κάποια γενικά στατιστικά στοιχεία για τις συγγενείς ανωμαλίες που εμφανίζονται σε ένα σημαντικό ποσοστό των γεννήσεων. Παγκοσμίως υπολογίζεται ότι 3% έως 6% των βρεφών γεννιούνται με κάποια συγγενή ανωμαλία κάθε χρόνο, ενώ περίπου το 2% έως 4% των ζώντων γεννήσεων παρουσιάζουν σοβαρές (μείζονες) ανωμαλίες που έχουν ιατρική, χειρουργική ή αισθητική σημασία.

Ανάμεσα στα χειρουργηθέντα νεογνά υπήρξαν και αρκετά πρόωρα με βάρος σώματος μικρότερο και από τα 1.000 γραμμάρια «όπως έγινε γύρω στο έτος 2000 που χειρουργήσαμε δύο νεογνά δίδυμα 600 γραμμάρια το ένα και 580 γραμμάρια το αδελφάκι του το οποίο έπασχε από ατρησία τμήματος του λεπτού εντέρου (τελικού ειλεού). Τέτοια περιστατικά χειρουργήσαμε και πριν από 8 χρόνια περίπου όταν και πάλι καταφέραμε να έχουμε την βοήθεια από δύο εξειδικευμένες παιδοαναισθησιολόγους, την κ. Κιτσιοπόυλου Ευδοξία  και την κ. Αρβανητάκη Ζωή, οι οποίες προσέρχονταν άμεσα από το Νοσοκομείο “Παπαγεωργίου” της Θεσσαλονίκης μετά από άμεση συνεννόηση των Διοικητών των δυο Δ.Υ.Πε. (3ης και 5ης)».

Επιχειρεί να μου κάνει μια λίστα. Μια λίστα με τις βαριές παθήσεις νεογνών που αντιμετωπίστηκαν χειρουργικά στη Λάρισα…

• Ατρησίες οισοφάγου, δηλαδή απουσίαζε τμήμα του οισοφάγου που καθιστούσε αδύνατη την προώθηση του γάλακτος στο στομάχι των πασχόντων νεογνών.
• Ατρησία δωδεκαδακτύλου, δηλαδή απουσία τμήματος του δωδεκαδακτύλου που καθιστούσε αδύνατη την επικοινωνία του στομάχου με το λεπτό έντερο.
• Δακτυλιοειδές Πάγκρεας, δηλαδή περίσφιξη τμήματος του δωδεκαδακτύλου που καθιστούσε αδύνατη την προώθηση του περιεχομένου του στομάχου προς στο λεπτό έντερο.
• Αρτηρίες λεπτού εντέρου, δηλαδή απουσίαζε τμήμα του λεπτού εντέρου με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η προώθηση του εντερικού περιεχομένου προς το παχύ έντερο των πασχόντων νεογνών.
• Αρτηρίες πρωκτού με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η αποβολή κοπράνων από τον πρωκτό.
• Συγγενείς διαφραγματοκήλες δηλαδή απλασία τμήματος του διαφράγματος με αποτέλεσμα όλα τα κοιλιακά σπλάχνα να βρίσκονται μέσα στον θώρακα των πασχόντων νεογνών και πιέζοντας τους πνεύμονες να προκαλούν θανατηφόρα αναπνευστικά προβλήματα αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα.
• Νεκρωτικές εντεροκολίτιδες δηλαδή νέκρωση συνήθως μεγάλου τμήματος του εντέρου του νεογνού οι οποίες συνήθως προκαλούν συγχρόνως και βαριά περιτονίτιδα.

Μία πάθηση η οποία αφορά μόνο τα νεογνά και βρέφη μέχρι συνήθως την ηλικία των δύο μηνών είναι η Συγγενής Υπερτροφική Πυλωρική Στένωση η οποία εμφανίζεται σε περίπου 1 έως 4 περιπτώσεις ανά 1.000 γεννήσεις και είναι 4 φορές πιο συχνή στα αγόρια σε σχέση με τα κορίτσια και συχνότερη στα πρωτότοκα. Άλλες είναι η Ομφαλοκήλη, η Υποσπαδίας στην οποία είναι ανώμαλη η θέση του έξω στομίου της ουρήθρας, Κρυψορχία όταν οι όρχεις δεν έχουν κατέβει στο όσχεο, Συνδακτυλία & Πολυδακτυλία όταν τα δάκτυλα είναι ενωμένα ή υπάρχουν περισσότερα, Λαγόχειλος & Λυκόστομα όταν υπάρχουν σχιστίες στο χείλος ή την υπερώα.

Όσο προχωρά η συζήτηση αντιλαμβάνομαι πόσο ταμπού εξακολουθεί να είναι το θέμα των συγγενών παθήσεων σε νεογνά και βρέφη. Είναι τόσα πολλά τελικά τα περιστατικά που χρειάζονται χειρουργική επέμβαση, αλλά είναι κάτι το οποίο οι οικογένειες συνήθως το κρατούν κρυφό. Φαίνεται πως πάσχουμε ακόμα πολύ από τον φόβο του κοινωνικού στίγματος…

Εκτός από τα νεογέννητα τα οποία χειρουργήθηκαν με βαριές συγγενείς παθήσεις του θώρακα (π.χ. ατρησίες οισοφάγου, διαφραγματοκήλες) χειρουργήθηκαν και μεγάλα παιδιά τα οποία έπασχαν από άλλες παθήσεις στον θώρακα, όπως για εχινόκοκκο κύστη πνεύμονα. Σε ένα από αυτά λόγω του μεγάλου μεγέθους της εχινοκόκκου κύστης και της βλάβης που προκάλεσε στον πνεύμονα έγινε συγχρόνως και αφαίρεση του κατεστραμμένου λοβού του πνεύμονα. «Όπως συνηθίζω να λέω και να παροτρύνω και τους συναδέλφους» μου λέει ο κ. Μάρκου… «πιστεύω ότι αν χειρουργείς ένα παιδί με σοβαρό πρόβλημα, νιώθοντάς το εκείνη τη στιγμή σαν δικό σου παιδί, τότε θα έχεις τα καλύτερα αποτελέσματα και η φύση θα σου το ανταποδώσει γεμίζοντάς σε με τη μέγιστη ψυχική ικανοποίηση η οποία δεν μπορεί να υποκατασταθεί με τίποτε άλλο στον κόσμο. Και γι’ αυτό στις εγχειρήσεις, όπως το λαγόχειλος, πρέπει, εκτός από τις γνώσεις και την μεγάλη εμπειρία, να χειρουργούμε και με όσο γίνεται περισσότερο συναίσθημα για να έχουμε όσο το δυνατό καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα».

Προφανώς σε αυτή την προσέγγιση εντοπίζεται η διαφορά. Χρειάζεται εν συναίσθηση, σεβασμός και μεράκι. Και ταλέντο. Άλλωστε μιλάμε για ένα άνθρωπο που από μικρός ήθελε να μάθει πως λειτουργούν οι μηχανές, να κατασκευάζει δικές του, να φτιάχνει από λαμαρίνες αεροπλανάκια να πετούν.

Μου μιλά και για μια άλλη συγγενή ανωμαλία, τη συγγενής βουβωνοκήλη στα παιδιά, η αιτίας της εντοπίζεται κατά την διάπλαση του εμβρύου. Στα παιδιά προκαλείται από την ατελή σύγκλειση του ελυτροπεριτοναϊκού πόρου δηλαδή ενός «σωλήνα» ο οποίος κατά την εμβρυϊκή ζωή συνδέει την κοιλιά με το όσχεο (στα αγόρια) ή την περιοχή των μεγάλων χειλέων (στα κορίτσια) και φυσιολογικά κλείνει πριν τη γέννηση. Αν ο «σωλήνα» αυτός παραμείνει ανοικτός, επιτρέπει σε τμήμα του εντέρου (ή της ωοθήκης στα κορίτσια) να εισχωρήσει στη βουβωνική περιοχή. Αν και η ανωμαλία υπάρχει από τη γέννηση, η κήλη μπορεί να γίνει ορατή ως «εξόγκωμα» είτε αμέσως με την γέννηση ή ημέρες ή  εβδομάδες ή και μήνες αργότερα, συχνά όταν το μωρό κλαίει ή ζορίζεται οπότε αυξάνει η πίεση μέσα στην κοιλιά.. «Εμφανίζεται σε ποσοστό περίπου 3% στα τελειόμηνα, ενώ το ποσοστό ανεβαίνει σημαντικά (έως 30%) στα πρόωρα νεογνά. Η θεραπεία είναι αποκλειστικά χειρουργική. Η επέμβαση πρέπει να προγραμματίζεται άμεσα μετά τη διάγνωση για την αποφυγή διαφόρων επιπλοκών με κυριότερη και πιο επικίνδυνη περίσφιξη δηλαδή τον στραγγαλισμό του εντέρου το οποίο μπορεί να εισχωρήσει εντός αυτής».

Δεν είχα ποτέ αντιληφθεί ότι υπάρχουν τόσες εκ γενετής συγγενείς ανωμαλίες.

Δεν είχα ποτέ ακούσει για τους συγγενείς όγκους οωθηκών σε μικρά κορίτσια… Μου εξηγεί ότι σε σύγκριση με τις ενήλικες γυναίκες στα μικρά κορίτσια είναι σπάνιοι και διαφέρουν στην προέλευση και στην χειρουργική αντιμετώπιση τους. Αποτελούν περίπου το 1% των κακοήθων όγκων στα παιδιά.  Στα κορίτσια κάτω των 8 ετών, 4 στους 5 όγκους (80%) είναι καλοήθεις… «Παρόλη την σπανιότητα αυτών των όγκων στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας είχαμε χειρουργήσει αρκετά τέτοια περιστατικά όπως Ώριμα Κυστικά Τερατώματα που είναι οι πιο συχνοί καλοήθεις όγκοι στα παιδιά, Δυσγερμινώματα που είναι οι πιο συχνοί κακοήθεις όγκοι ωοθήκης στην παιδική ηλικία, Ινοθηκώματα κλπ. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις η αιτία προσέλευσης αυτών σ’ εμάς ήταν η ναυτία, ο έμετος και ο πόνος στην κάτω κοιλία που σχεδόν πάντοτε οφείλονταν στην συστροφή της οωθήκης μαζί με την σάλπιγγα της. Στόχος της εγχείρησης ήταν και πρέπει να είναι πάντοτε η αφαίρεση του όγκου με ταυτόχρονη διατήρηση της ωοθήκης (ovarian-sparing surgery) για την διατήρηση της μελλοντικής γονιμότητας».

Μερικά από τα περίεργα περιστατικά…

Fetus in Fetu

Στη Λάρισα αντιμετωπίστηκε ένα αρκετά σπάνιο περιστατικό. Αφορά την περίπτωση του εμβρύου εντός εμβρύου (Fetus in Fetu). Πρόκειται για μια εξαιρετικά σπάνια συγγενής ανωμαλία (συχνότητα περίπου 1 στις 500.000 γεννήσεις), όπου ένα ατελώς αναπτυγμένο έμβρυο εντοπίζεται μέσα στο σώμα του δίδυμου αδελφού του. «Στο δικό μας περιστατικό εντοπιζόταν μέσα στην μία ωοθήκη του. Είχε σχεδόν πλήρη διάπλαση με μήκος 6 cm, κεφαλή τμήμα σπονδυλικής στήλης, μακριά μαλλιά, υποτυπώδη μάτια κλπ. Αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά ήταν που μας έκαναν να μιλούμε για περίπτωση εμβρύου εντός εμβρύου η οποία και διαφέρει από τα άλλα τερατώματα των οωθηκών. Η διάκριση Fetus in Fetu (FIF) και τερατώματος αποτελεί πρόκληση, καθώς και τα δύο εμφανίζονται ως σύνθετες μάζες. Η βασική διαφορά έγκειται στον βαθμό οργάνωσης των ιστών» .

Λαγόχειλος

Το λαγόχειλος με ή χωρίς λυκόστομα (σχιστία ή έλλειψη υπερώας), είναι περίπου 1 στις 700 έως 1.000 γεννήσεις. Αυτό εμφανίζεται συχνότερα στα αγόρια (αναλογία περίπου 2:1), ενώ το λυκόστομα μόνο του είναι πιο συχνό στα κορίτσια. Η συχνότητα επηρεάζεται από την εθνικότητα. Αυτή είναι μεγαλύτερη στους πληθυσμούς της Ασίας και στους αυτόχθονες της Αμερικής (περίπου 1 στις 500) ενώ είναι μικρότερη στους πληθυσμούς της Αφρικής (περίπου 1 στις 2.500). Στην Ελλάδα η συχνότητα είναι περίπου 1 στις 700-800 γεννήσεις.

Ο κ. Μάρκου μου εξηγεί περαιτέρω… «Η πρώτη εγχείρηση στο χείλος γίνεται συνήθως στους 3 πρώτους μήνες ζωής ενώ η αποκατάσταση του λυκόστοματος (σχιστία υπερώας) γίνεται μετά τον 12 μήνα και οπωσδήποτε σε ηλικία που αρχίζουν να αρθρώνουν λέξεις».

Δακρυοκυστίτιδα

«Την δακρυοκυστίτιδα την ανέλαβα όταν οι οφθαλμίατροι είπαν ότι δεν θεραπεύονται αυτές οι παθήσεις όπως φαίνεται και σε φωτογραφία που είχα βρει τότε από το διαδίκτυο. Οι γονείς μου είπαν να κάνω ότι νομίζω και ας μην περιγράφεται στα ιατρικά κείμενα. Έκανα αυτό που πάντα έλεγα σε όλους… Πρέπει να θεωρούμε ότι όλα μπορούν να γίνονται αρκεί να χρησιμοποιούμε τις γνώσεις, την εμπειρία μας και την λογική μας.

Ρήξη σπληνός σε τροχαίο

Ο κ. Μάρκου μου περιγράφει περιστατικό στο οποίο χρειάστηκε υπερεπείγουσα χειρουργική αντιμετώπιση, χωρίς την οποία η απώλεια θα ήταν βέβαιη. Ήταν η περίπτωση ενός κοριτσιού, 13 χρόνων, με ρήξη σπληνός, «το οποίο σώθηκε από τον συνδυασμό γνώσεων, εμπειρίας και αυτοσχεδιασμού με βάση και τη λογική αλλά και την συνεργασία όλου του προσωπικού του χειρουργείου». Το κορίτσι διακομίστηκε μετά από τροχαίο ατύχημα στην περιοχή του Μακρυχωρίου με θλάση κοιλίας… « Ήταν ήρεμο και η γενική κατάσταση του ήταν πολύ καλή. Οι εξετάσεις αίματος έδειχναν φυσιολογικές λόγω της μη παρέλευσης μεγάλου χρόνου από την ώρα της κάκωσης. Παρά την ήρεμη κατάσταση ζητήθηκε από το τμήμα αιμοδοσίας και διασταυρώθηκαν δύο φιάλες αίματος για κάθε ενδεχόμενο. Η Αξονική Τομογραφία έδειξε μικρό υποκάψιο αιμάτωμα στον σπλήνα το οποίο συνήθως δεν εξελίσσεται και απορροφάται με την πάροδο του χρόνο. Ωστόσο, μετά από περίπου δύο ώρες, το παιδί άρχισε να φωνάζει ασταμάτητα λόγω ισχυρότατου πόνου στον αριστερό ώμο στο οποίο όμως δεν είχε υποστεί καμία κάκωση. Η χροιά του προσώπου του εμφάνισε συνεχώς αυξανόμενη ωχρότητα. Χρησιμοποιώντας τον συνδυασμό γνώσεων και τη λογική, αποφύγαμε την μεταφορά του στο ακτινολογικό τμήμα για διενέργεια Αξονικής Τομογραφίας επανελέγχου με το σκεπτικό ότι και τα δευτερόλεπτα ήταν πολύτιμα. Ο πόνος στον αριστερό ώμο ήταν το χαρακτηριστικότερο σημείο ότι η αιμορραγία όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά συνεχίστηκε προκαλώντας μεγάλη διάταση της κάψας (δηλαδή της μεμβράνης που καλύπτει τον σπλήνα) η οποία διάταση οδήγησε σε απότομη ρήξη της κάψας και σε μαζική αιμορραγία»…

Το παιδί μεταφέρθηκε αμέσως στο χειρουργείο. Λόγω έλλειψης ιατρικού προσωπικού εκείνη την ημέρα εφημέρευε μόνη της η επιμελήτρια αναισθησιολόγος η οποία εκτελώντας και χρέη ειδικευόμενου είχε πάει στα τμήματα για τον καθιερωμένο απαραίτητο προεγχειρητικό έλεγχο των τακτικών χειρουργείων της επόμενης ημέρας…

«Τότε δεν υπήρχαν τα κινητά και οι εφημερεύοντες είχαμε μαζί μας τα λεγόμενα bipers. Οι νοσηλεύτριες του χειρουργείου κάλεσαν την αναισθησιολόγο στο biper της. Όμως αυτό δεν έδινε σήμα ότι ελάμβανε την κλήση. Είχε χαλάσει το κέντρο μας και δεν μπορούσε να μεταδώσει την κλήση προς το biper. Το παιδί ήταν ήδη στο χειρουργικό τραπέζι με τους ορούς και του  χορηγούσαμε αίμα όχι στάγδην αλλά μαζικά με σύριγγες χωρίς όμως να επανέρχεται το χρώμα του».

Νιώθω όντως σαν να παρακολουθώ την πλοκή μιας ταινίας…

«Τότε ζήτησα από τις νοσηλεύτριες και μου ετοίμασαν αμέσως τοπικό αναισθητικό μέσα σε μεγάλες σύριγγες των 20cc. Έτσι με την βοήθεια μιας νοσηλεύτριας ξεκίνησα την λαπαροτομία για να κερδίζω χρόνο. Σε 2-3 λεπτά έφθασε τρέχοντας και η αναισθησιολόγος η οποία σε μηδενικό χρόνο χορήγησε την αναισθησία και προχωρήσαμε γρήγορα στην ανεύρεση του αιμορραγούντος σπλήνα και με τα κατάλληλα εργαλεία διακόψαμε την αιματική κυκλοφορία της σπληνικής αρτηρίας η οποία τον τροφοδοτούσε. Τότε κοιτάζαμε ανακουφισμένοι ο ένας τον άλλο που έστω και για λίγα λεπτά προλάβαμε τον χρόνο αντί να μας προλάβει αυτός». Δεν χρειάζεται να σχολιάσω κάτι… Συγχρόνως συνεχιζόταν η χορήγηση αίματος. Η εγχείρηση συνεχίστηκε με ηρεμία και παρόλο που αυτή ανήκει στις δύσκολες και βαρειές εγχειρήσεις, τους φάνηκε πολύ εύκολη όπως περιγράφανε όλοι οι συμμετέχοντες σ’ αυτήν. «Το κορίτσι σώθηκε και μέχρι σήμερα μαζί με τους γονείς της μου τηλεφωνούν συχνά από τον Πειραιά όπου διέμεναν και διαμένουν».

Σφαίρα στο θώρακα 4χρονου

Πρόκειται για το περιστατικό με τον 4χρονο από το Δρυμώνα Αλμυρού το οποίο αυτοπυροβολήθηκε από την κυνηγετική καραμπίνα, στο αυτοκίνητο κατά εργασίες στα χωράφια. Ο 4χρονος τραυματίστηκε στο ημιθωράκιο από σκάγι που εξοστρακίστηκε. Αρχικά το παιδία διακομίστηκε στο Γενικό Νομαρχιακό Αχιλλοπούλειο Νοσοκομείο Βόλου με διαμπερές τραύμα και χρειαζόταν παιδοχειρουργό, ενώ το Νοσοκομείο Βόλου δεν διέθετε και γι’ αυτό κρίθηκε σκόπιμη η μεταφορά του στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας.

3χρονο αγοράκι που το πάτησε αγροτικό

Το περιστατικό αφορά ένα τρίχρονο αγοράκι από περιοχή της Καρδίτσας, το οποίο νωρίτερα είχε κυριολεκτικά πατήσει ένα αγροτικό αυτοκίνητο περνώντας πάνω από το σωματάκι του η πίσω ρόδα του οχήματος.

Από την αξονική τομογραφία διαπιστώθηκε ότι το παιδί είχε υποστεί ρήξη σπλήνα και ρήξη ήπατος, ενώ είχε 5 σπασμένα πλευρά και κάταγμα στη λεκάνη. Με δεδομένη την κατάσταση του παιδιού και λόγω της αιμορραγίας στα δύο όργανα, σε δωμάτιο της κλινικής στήθηκε ένας πρόχειρος θάλαμος εντατικής για τη συνεχή παρακολούθηση του παιδιού. Ο κ. Μάρκου μου εξηγεί πως προσπαθούσαν για την αποκατάσταση των τραυμάτων χωρίς χειρουργική επέμβαση αφού τα τελευταία χρόνια «στη συγκεκριμένη κλινική προτιμούσαμε σε ανάλογες περιπτώσεις τη συντηρητική θεραπεία από τις χειρουργικές επεμβάσεις, οι οποίες γίνονται μόνο όταν κριθεί αναγκαίο».

Όγκος 4 κιλών από κοριτσάκι 5 ετών

Το κοριτσάκι κατά τη μαγνητική τομογραφία αποκαλύφθηκε ότι είχε ένα γιγαντιαίο κυστικό όγκο -τεσσάρων κιλών- ο οποίος καταλάμβανε ολόκληρη την κοιλιά από το συκώτι μέχρι την ουροδόχο κύστη. Η κοιλιά του μεγάλωνε συνεχώς δυσανάλογα με την αύξηση του σώματός του. Όταν παρουσίασε δυσκολία στην αναπνοή η οποία χειροτέρευε συνεχώς με αποτέλεσμα να πάει στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας.

Πρόκειται για περιστατικό χωρίς ιατρικό προηγούμενο τουλάχιστον βιβλιογραφικά. Αυτό που κατάφεραν να κάνουν οι παιδοχειρουργοί του ΓΝΛ ήταν να σώσουν τη χοληδόχο κύστη με εμφύτευσή της σε ένα τμήμα της κοίτης που άφησε ο όγκος.

Ο Ανδρέας Μάρκου διηγείται… «Πρόκειται για σπάνιο κυστικό όγκο. Το παιδί ηλικίας 5 χρόνων σήμερα εμφάνιζε μια μετεωρισμένη κοιλία, δυσανάλογη για την ηλικία του, που τελευταία παρουσίαζε αναπνευστικά προβλήματα λόγω της ανύψωσης του διαφράγματος και πίεσης των πνευμόνων. Επίσης παρουσίαζε δυσκολία κατά τη μετακίνηση λόγω του βάρους της κύστης (περίπου 4 kg). Η μικρή εξήλθε χωρίς τη μετεωρισμένη κοιλία, ελαφρότερη κατά 4 kg και χαίρει άκρας υγείας. Όλο το προσωπικό της Κλινικής ανέλαβε την εντατική παρακολούθηση του παιδιού και έτσι δεν χρειάστηκε να διακομιστεί και να νοσηλευτεί σε ΜΕΘ Παίδων».

…

Η συζήτησή μας κράτησε ώρες. Μου διηγήθηκε διάφορα περιστατικά. Ένα που με εντυπωσίασε ήταν η εγχείρηση στα γεννητικά όργανα ενός κοριτσιού ερμαφρόδιτου. Γύρα στα επτά έτη το αντιληφθηκαν οι γονείς του. Τότε ξεκίνησαν οι αρχικές επεμβάσεις, οι οποίες ολοκληρώθηκαν στην εφηβεία του όταν το ίδιο το ζήτησε. Οι γιατροί κατάφεραν να δημιουργήσουν κόλπο, κλειτορίδα, να αφαιρέσουν τους όρχεις και να εξασφαλίσουν μια υγιή σεξουαλική ζωή του κοριτσιού.

Μου μίλησε και για άλλα… αλλά αυτό που έχει ίσως τη μεγαλύτερη σημασία είναι αυτό που μου είπε στο τέλος· περιγράφει συνοπτικά όλη την πορεία…

«Σε όλα τα επαγγέλματα απαιτείται καλή θεωρητική γνώση η οποία να έχει ζευγαρώσει με πολύ μεγάλη εμπειρία για να μπορεί να παράγει καλό και όμορφο αποτέλεσμα. Κατά την εκπαίδευση μου σαν ειδικευόμενος στην Πανεπιστημιακή Παιδοχειρουργική Κλινική στη Θεσσαλονίκη είχα την τύχη να έχω πολύ καλούς Καθηγητές-Δασκάλους (Αναστάσιος Πετρόπουλος, Κωνσταντίνος Κότσιανος, Αθανάσιος Ζαβιτσανάκης, Νικόλαος Λιόλιος). Αυτό με βοήθησε σημαντικά όταν ίδρυσα, οργάνωσα πρωτο-λειτούργησα την Παιδοχειρουργική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας η οποία ήταν η μοναδική κλινική στην ειδικότητα της, στη Θεσσαλία και Στερεά Ελλάδα».