Αυτός είναι ο ακριβοθώρητος παραλιακός οικισμός της Λάρισας όπου η θάλασσα δεν έχει ποτέ ένα χρώμα (φωτο)

Είναι ένας νεότερος παραθαλάσσιος οικισμός, γεννημένος κυριολεκτικά στο σημείο όπου το γλυκό νερό του Πηνειού σμίγει με το αλμυρό του Θερμαϊκού. Η Αλεξανδρινή βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του νομού Λάρισας, ακριβώς νότια από τις εκβολές του ποταμού, μέσα στο Δέλτα του Πηνειού έναν από τους πιο ιδιαίτερους φυσικούς σχηματισμούς της Θεσσαλίας. Το υψόμετρο της δεν ξεπερνά τα 5 μέτρα, και η παρουσία της μοιάζει περισσότερο με συνέχεια της φύσης παρά με επιβολή πάνω της.

Διοικητικά, η Αλεξανδρινή ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Παλαιοπύργου, στη Δημοτική Ενότητα Ευρυμενών του Δήμου Αγιάς. Απέχει περίπου 48 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Λάρισα και μόλις 3 χιλιόμετρα από το Στόμιο, γεγονός που την καθιστά εύκολα προσβάσιμη αλλά ταυτόχρονα προστατευμένη από την ένταση της μαζικής τουριστικής ανάπτυξης.

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα μόλις το 2001, γεγονός που εξηγεί τον σύγχρονο και εποχικό του χαρακτήρα. Ο μόνιμος πληθυσμός είναι εξαιρετικά μικρός και παρουσιάζει σημαντική μείωση με την πάροδο των ετών ένδειξη ότι η Αλεξανδρινή δεν λειτουργεί ως κλασικό χωριό, αλλά κυρίως ως τόπος παραθερισμού και καλοκαιρινής διαμονής. Τους χειμερινούς μήνες η περιοχή ησυχάζει σχεδόν ολοκληρωτικά μα το καλοκαίρι, όμως, αποκτά ζωή, φωνές και κίνηση.

Στην Αλεξανδρινή βρίσκεται και η παραλία γνωστή και ως παραλία Στρίντζος. Πρόκειται για μια εκτεταμένη, χρυσαφένια αμμουδιά μήκους περίπου δύο χιλιομέτρων, που απλώνεται δίπλα στις εκβολές του Πηνειού. Το τοπίο εδώ είναι σπάνιο η θάλασσα δεν έχει ποτέ ένα μόνο χρώμα, καθώς τα νερά της αναμειγνύονται με τα ποτάμια ρεύματα, δημιουργώντας διαρκώς μεταβαλλόμενες αποχρώσεις. Πίσω από την ακτή, η οργιώδης βλάστηση του Δέλτα σχηματίζει ένα φυσικό φράγμα ησυχίας, απομονώνοντας τον χώρο από θορύβους και έντονη ανθρώπινη παρέμβαση.

Παρά τη φυσικότητά της, η παραλία είναι οργανωμένη με beach bars, ταβέρνες, θαλάσσια αθλήματα και υποδομές που εξυπηρετούν τους επισκέπτες χωρίς να αλλοιώνουν δραστικά τον χαρακτήρα του τοπίου. Μπροστά από τον οικισμό βρίσκονται και οι κατασκηνώσεις Αγίου Δημητρίου, που δίνουν στην περιοχή έναν επιπλέον κοινωνικό και νεανικό παλμό κατά τους θερινούς μήνες.

Η Αλεξανδρινή αποτελεί επίσης φυσικό προορισμό για τους φίλους του canoe–kayak, καθώς εδώ καταλήγουν συχνά όσοι κατεβαίνουν τον Πηνειό ακολουθώντας τη ροή του από την ενδοχώρα μέχρι τη θάλασσα. Το σημείο της εκβολής λειτουργεί σαν φυσικός τερματισμός ένα πέρασμα από το ποτάμι στο ανοιχτό πέλαγος.

Στο κέντρο του μικρού οικισμού βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, λιτός και σύγχρονος, που λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για όσους κατοικούν ή παραθερίζουν εδώ. Δεν υπάρχει πλατεία με τη στενή έννοια επειδή η ίδια η παραλία, το πέρασμα του νερού και το ανοιχτό τοπίο παίζουν αυτόν τον ρόλο.

Η Αλεξανδρινή δεν επιδιώκει να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που είναι ένας τόπος συνάντησης φύσης και ανθρώπου, χωρίς βαρύ παρελθόν αλλά με καθαρή γεωγραφική ταυτότητα. Ένας οικισμός που γεννήθηκε από το νερό, ζει από το καλοκαίρι και επιστρέφει κάθε χειμώνα στη σιωπή του Δέλτα, περιμένοντας ξανά τη στιγμή που ο ποταμός και η θάλασσα θα φέρουν ζωή.

Πηγή: Σκιές και Ψίθυροι