Τι είναι το Skimo που έγινε ολυμπιακό άθλημα

Αλλη μία Ολυμπιάδα, άλλο ένα άθλημα που τραβά την προσοχή μας. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες μοιάζουν να διευρύνονται διαρκώς, προσθέτοντας νέες αφορμές για έκπληξη.

Το ski mountaineering συνδυάζει τη σωματική αντοχή της ανάβασης σε χιονισμένο βουνό με σκι και την ταχύτητα και τεχνική δεξιότητα που απαιτείται για την κατάβαση -επίσης με σκι- πιο γρήγορα από τους αντιπάλους. Πρόκειται για ένα ανερχόμενο άθλημα, με αγώνες που διεξάγονται κυρίως στην Ευρώπη.

Αν και η ανάγκη μετακίνησης σε χιονισμένα και ορεινά εδάφη υπάρχει από την προϊστορία, και το ορεινό σκι εκτός πίστας άρχισε να κερδίζει δημοφιλία τον 19ο αιώνα, το skimo απέκτησε επίσημη διεθνή οργάνωση μόλις το 2007, με την ίδρυση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ορειβατικού Σκι.

Πρώτα απ’ όλα, το skimo είναι αγώνας ταχύτητας. Αυτό σημαίνει ότι είναι σχετικά εύκολο να το παρακολουθήσει κανείς: χωρίς υποκειμενική βαθμολόγηση, χωρίς περίπλοκους κανονισμούς και χωρίς μοναχικές χρονομετρήσεις που συχνά κουράζουν το κοινό. Η δράση είναι συνεχής και το στοιχείο της σύγκρουσης έντονο.

Στο Ολυμπιακό πρόγραμμα περιλαμβάνονται τρία αγωνίσματα. Στις 19 Φεβρουαρίου, στο χιονοδρομικό κέντρο Stelvio στο Μπόρμιο, θα διεξαχθούν οι αγώνες sprint ανδρών και γυναικών. Κάθε αγώνας ξεκινά με 18 αθλητές, χωρισμένους σε τρεις σειρές των έξι. Οι τρεις πρώτοι κάθε σειράς, μαζί με τους τρεις ταχύτερους που δεν προκρίθηκαν απευθείας, περνούν στους ημιτελικούς. Από εκεί, οι δύο πρώτοι κάθε ημιτελικού και οι δύο ταχύτεροι «τυχεροί ηττημένοι» προκρίνονται στον τελικό των έξι.

«Οι αθλητές διεκδικούν συνεχώς θέση», λέει η Sarah Cookler στο περιοδικό TIME, υπεύθυνη του αθλήματος στην Ομοσπονδία Skimo των ΗΠΑ. «Υπάρχουν σπρωξίματα, έντονη σωματική επαφή και επιθετικό σκι, ακόμα και στην ανάβαση».

Στο sprint, οι αθλητές ξεκινούν την ανάβαση φορώντας σκι με ειδικές φώκιες (ειδικές λωρίδες υλικού που κολλάνε στο πέλμα των σκ) στο πέλμα, που εμποδίζουν την ολίσθηση προς τα πίσω. Σε ένα σημείο της διαδρομής, βγάζουν τα σκι, τα προσαρμόζουν στο σακίδιό τους και συνεχίζουν με τα πόδια, πριν τα ξαναφορέσουν για να ολοκληρώσουν την ανάβαση. Το συνολικό υψομετρικό της ανάβασης φτάνει περίπου τα 70 μέτρα.

Πριν την κατάβαση, οι αθλητές περνούν από ειδική ζώνη αλλαγής, όπου αφαιρούν τις φώκιες και ρυθμίζουν τον εξοπλισμό τους. Αν βγουν εκτός της ζώνης, επιβάλλεται ποινή. «Οι περισσότεροι σκιέρ εκτός πίστας φτάνουν στην κορυφή, κάθονται, πίνουν κάτι, χαλαρώνουν», λέει η Cookler. «Αυτοί οι αθλητές τα κάνουν όλα αυτά σε συνθήκες έλλειψης οξυγόνου, σε λιγότερο από έξι δευτερόλεπτα και μετά ξεκινούν την κατάβαση».

Κατά την κάθοδο, οι αθλητές πρέπει να περάσουν από συγκεκριμένες πύλες για να αποφύγουν επιπλέον ποινές. Νικητής είναι όποιος φτάσει πρώτος στον τερματισμό. Κάθε αγώνας sprint διαρκεί περίπου δυόμισι με τρία λεπτά.

Στις 21 Φεβρουαρίου, προτελευταία ημέρα των Αγώνων, θα διεξαχθεί το μικτό ομαδικό αγώνισμα. Συμμετέχουν 12 ομάδες από 12 χώρες, καθεμία με μία γυναίκα και έναν άνδρα αθλητή. Η διαδρομή είναι μεγαλύτερη από του sprint και περιλαμβάνει δύο αναβάσεις και δύο καταβάσεις. Κάθε αθλητής ολοκληρώνει δύο γύρους, εναλλάξ, με τη γυναίκα να ξεκινά πρώτη. Ο συνολικός χρόνος του αγώνα φτάνει περίπου τη μισή ώρα.

Ποιοι είναι τα φαβορί;

Σύμφωνα με τη Sarah Cookler, οι χώρες που ξεχωρίζουν είναι η Γαλλία, η Ελβετία και η Ισπανία. Στο γυναικείο sprint, φαβορί θεωρείται η Γαλλίδα Emily Harrop, ενώ η Ελβετίδα Marianne Fatton είναι η νυν παγκόσμια πρωταθλήτρια. Στους άνδρες, ξεχωρίζουν οι Oriol Cardona Coll (Ισπανία), Thibault Anselmet (Γαλλία) και Jon Kistler (Ελβετία). Η Harrop και ο Anselmet κατέκτησαν μαζί το χρυσό μετάλλιο στο μικτό ομαδικό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα τον περασμένο Μάρτιο.

Πηγή: oneman.gr