Άγιος Αχίλλιος: Το ετήσιο μνημόσυνο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κυρού Αναστασίου (φωτο)

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της σημερινής ημέρας ήταν η τέλεση του ετήσιου Μνημοσύνου του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κυρού Αναστασίου (Γιαννουλάτου).

Την πρωτοβουλία της τέλεσης του ετησίου Μνημοσύνου του σπουδαίου αυτού Προκαθημένου και Ιεράρχου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, είχε ο σύνδεσμος Βορειοηπειρωτών Θεσσαλίας «Ο ΠΥΡΡΟΣ», σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου.

Στο κήρυγμα του ο Σεπτός Ποιμενάρχης μας, λαμβάνοντας αφορμή από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας, κατά την οποία περιγράφεται η συνάντηση του Ζακχαίου με τον Χριστό, και η μετάνοια του πρώτου, τόνισε πως οι κοινωνικές προκαταλήψεις και οι ανθρώπινες θεωρήσεις δεν επηρεάζουν τον Χριστό στη συνάντηση με το πλάσμα Του και στην πρόσκλησή του σε σωτηρία. Όπως ο Χριστός δεν επηρεάστηκε από την κοινωνική προκατάληψη εναντίον των τελωνών, αλλά απευθύνθηκε προσωπικά στο Ζακχαίο προκειμένου να τον κερδίσει και να τον σώσει, έτσι και η Εκκλησία αιώνες τώρα, εργάζεται προκειμένου να προσκαλεί εις Χριστόν ακόμα και όσους η κοινωνία απορρίπτει, σημαδεύει, περιθωριοποιεί, χαρακτηρίζει και στοχοποιεί.

Αυτούς ήταν και ο τρόπος δράσης και προσέγγισης του Μακαριστού Προκαθημένου της Εκκλησίας της Αλβανίας. Χωρίς διακρίσεις, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς «ταμπέλες», που πολλές φορές το μόνο που κατορθώνουν είναι να επιτείνουν το μίσος, την ψυχική απόσταση, την εχθροπάθεια, ο της Αναστάσεως επώνυμος, ανέστησε την Εκκλησία της Αλβανίας εκ του μηδενός, θυσιάζοντας τον ίδιο του τον εαυτό και στρατεύοντάς τον μέχρι την τελευταία του πνοή, στην υπόθεση του φρικτού Γολγοθά και του Ευαγγελίου του Χριστού.

Όχι δε μόνον στην Αλβανία, αλλά και στην Ουγκάντα και σε άλλες περιοχές της Μαύρης Ηπείρου, κήρυξε Χριστό σε όσους βίωναν τον κοινωνικό αποκλεισμό, την εκμετάλλευση και την περιφρόνηση, χωρίς να διεκδικεί για τον εαυτό του το παραμικρό αντάλλαγμα. Το ίδιο είχε πράξει και στην Ελλάδα, όπου υπηρέτησε τόσο ως λαϊκός ιεροκήρυκας ενταγμένος στην Ιεραποστολική Αδελφότητα ΖΩΗ, όσο και ως Αρχιμανδρίτης, αλλά και ως Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως Βοηθός Επίσκοπος υπό τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Ανδρούσης, μάλιστα δε κατά την πνευματικώς ανθηρά και καρποφόρα Αρχιεπισκοπεία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Ιερωνύμου Α´.

Ο Μακαριστός Αναστάσιος διακρίθηκε για την ευρυμάθειά του, αλλά και για το ευρύ πνεύμα του και για την ακόμα πιο ευρεία καρδιά του, η οποία μπορούσε να περικλείσει με την αγάπη της τον κόσμο ολόκληρο. Μπορεί να περιοριζόταν επί γης σε ανθρώπινα εκκλησιαστικά διοικητικά σχήματα, όμως ο λόγος του, το παράδειγμα του, η καθαρή του μάτια απευθυνόταν στην οικουμένη, γι’ αυτό και κέρδισε τον κόσμον όλο, ο οποίος μόνον να τον αναγνωρίσει, να τον σεβαστεί και να υποκλιθεί στην προσφορά του μπόρεσε.

Ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά του γιατί ο διάδοχος του μεταστάντος, Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Ιωάννης, ακολουθεί πιστά τα βήματα του προκατόχου του, τιμώντας και συνεχίζοντας το σπουδαίο και μεγάλο έργο του, ενώ και ευχήθηκε ο Άγιος Θεός να αναδεικνύει τέτοιους Κληρικούς και στις ημέρες μας, οι οποίοι σπεύδουν να υπηρετήσουν τον άνθρωπο και τη σωτηρία του μακριά από ταμπέλες, προκαταλήψεις και σκοπιμότητες.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμος, ανακοίνωσε ότι με άδεια και ευλογία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, το Ιερό Λείψανο της χειρός του Μεγάλου Βασιλείου, Αρχιεπισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας, Ουρανοφάντορος του Μεγάλου, θα μεταφερθεί στην πόλη της Λάρισας και στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Αχιλλίου, προς προσκύνηση και ευλογία των πιστών, από 16 έως 24 Φεβρουαρίου 2026.

Η έλευση του σεπτού Λειψάνου είναι μία πραγματική πνευματική ευκαιρία, μοναδική για την πόλη μας, καθώς δεν έχει έρθει ποτέ το πολύτιμο αυτό σέβασμα, το οποίο φυλάσσεται στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το μετέφεραν δε στην Αθήνα με πολύ ευλάβεια οι προπάτορες μας, όταν έφευγαν από την Καππαδοκία και γενικότερα τη Μικρά Ασία στις δυσχείμερες συνθήκες της Μικρασιατικής καταστροφής.