Ζωή μέσα στη μούχλα – Οκτώ μήνες μετά τις διπλές καταστροφικές πλημμύρες

Σπίτια έρημα. Στέκονται όρθια μετά τις διπλές καταστροφικές πλημμύρες του Σεπτεμβρίου, σε δρόμους άδειους από ζωή. Νωπά ακόμη τα σημάδια της καταστροφής στους εξωτερικούς τους τοίχους. Από τα ανοιχτά παράθυρα, που μένουν ανοιχτά για να φύγει η υγρασία και η μούχλα, βλέπει κανείς στο εσωτερικό τα νοικοκυριά που χάθηκαν στα λασπόνερα των πλημμυρών, τις ζωές νοικοκύρηδων που ξαφνικά έχασαν τα πάντα. Η συνοικία του Παλιού Λιμεναρχείου ερήμωσε μετά τις πλημμύρες. Η ζωή θα αργήσει να επιστρέψει στους παλιούς της ρυθμούς λένε οι κάτοικοι που έχουν απομείνει και οι οποίοι επί οκτώ μήνες δίνουν με ατομικό αγώνα τη μάχη να ξαναστήσουν τις ζωές τους από το μηδέν…

Ρεπορτάζ: ΕΛΕΝΗ ΧΑΝΟΥ

Στη συνοικία του Παλιού Λιμεναρχείου, όπου επιχείρησε οδοιπορικό ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, πολλά σπίτια εγκαταλείφθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο σε συγγενείς, όπου εξακολουθούν να μένουν ή νοικιάζουν αλλού κατοικία. Πολλοί μένουν μέσα στην υγρασία και τη μούχλα με το νοικοκυριό τους καταστραμμένο επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή. Και άλλοι έκαναν κάποιες πρόχειρες επισκευές και περιμένουν…

Περιμένουν πότε κλιμάκια της Διεύθυνσης Αποκατάστασης Επιπτώσεων Φυσικών Καταστροφών (ΔΑΕΦΚ), θα περάσουν για να κάνουν αυτοψίες και να δρομολογηθούν αποζημιώσεις για τις κτιριακές ζημιές. «Ακούμε και διαβάζουμε στις ειδήσεις ότι προχωρούν οι αιτήσεις, ότι γίνονται έλεγχοι και αυτοψίες και εξοργιζόμαστε. Στην περιοχή του Παλιού Λιμεναρχείου, δεν έχει ελεγχθεί ούτε ένα σπίτι», λένε κατηγορηματικά οι κάτοικοι της συνοικίας.

Σχεδόν το σύνολο των κατοίκων πλην κάποιων ελάχιστων περιπτώσεων που για γραφειοκρατικούς λόγους εξαιρέθηκαν, έχουν λάβει την πρώτη αρωγή. Κανείς όμως δεν έχει πληρωθεί το 50% για τη δεύτερη πλημμύρα. Ούτε έχουν δει κλιμάκιο της ΔΑΕΦΚ να περνά για έλεγχο για να βγουν αποζημιώσεις να ξαναστήσουν τα σπίτια τους.

Αυτός είναι ο λόγος που κάτοικοι είτε έφυγαν αφήνοντας τα σπίτια τους κατεστραμμένα, είτε μένουν μέσα στη μούχλα με κίνδυνο για την υγεία τους. Αν δεν περάσει το κλιμάκιο για έλεγχο, δεν μπορούν να προχωρήσουν σε επισκευές. Οσοι έκαναν κάποιες πρόχειρες κινδυνεύουν να χάσουν μέρος των αποζημιώσεών τους.

«Θέλουμε πίσω την αξιοπρέπειά μας» λένε και ανοίγουν τις πόρτες των σπιτιών τους στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ για να αποκαλύψουν την ιστορία που κρύβεται μέσα σε κάθε σπίτι.

Τις πόρτες των οχυρωμένων, πλέον, σπιτιών τους. Εξω από κάθε αυλόπορτα θα δει κανείς κατασκευές που δημιουργήθηκαν για να εμποδίζουν νερά να μπουν από πόρτες και παράθυρα. Αλλοι επέλεξαν να «φράξουν» εντελώς τις άλλοτε καγκελένιες πόρτες ή τα μπαλκόνια τους που θυμίζουν «κουτιά».

Β. Χουλιαράς: «Ο κόσμος δεν μπορεί να περιμένει»

«Δεν χρειάζεται να πούμε ότι η συνοικία μας καταστράφηκε. Δύο φορές. Η δεύτερη πλημμύρα μας αποτελείωσε. Οι κάτοικοι από τότε μέχρι σήμερα έχουν κάνει σοβαρή ατομική προσπάθεια να στήσουν σπίτια και επιχειρήσεις. Πολλοί τα εγκατέλειψαν, κάποιοι αναγκάστηκαν και ζουν μέσα στη μούχλα γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή και κάποιοι έκαναν λίγες επισκευές για να μπορέσουν να μείνουν και κινδυνεύουν να μην αποζημιωθούν», σημείωσε ο πρόεδρος του Συλλόγου Κατοίκων Παλαιού Λιμεναρχείου, Βασίλης Χουλιαράς.

Από τη συνοικία μετά τις πλημμύρες εξαφανίστηκαν όλοι οι ενοικιαστές. Πήγαν αλλού να νοικιάσουν σπίτια. Τα πωλητήρια βγαίνουν το ένα πίσω από το άλλο. Περιουσίες πωλούνται σε εξευτελιστικές τιμές και πάλι όμως κανείς δεν ενδιαφέρεται να αγοράσει.

Και η ζωή δείχνει σταματημένη με τους κατοίκους που έμειναν να περιμένουν αποζημιώσεις για τη δεύτερη πλημμύρα και τα κτιριακά.

«Ο κόσμος δεν μπορεί να περιμένει. Κάποιοι άρχισαν να κάνουν εργασίες γιατί δεν είχαν άλλη λύση. Ο χειμώνας που πέρασε ήταν δύσκολος. Μέσα στην υγρασία και τη μούχλα. Οι αυτοψίες αργούν για να προχωρήσει και η διαδικασία των αποζημιώσεων. Αν δεν έχουν άλλα χρήματα να βγουν να πουν στον κόσμο τι δυνατότητες έχουν και να κάνει ο καθένας μετά ό,τι μπορεί. Αυτή τη στιγμή περιμένουμε…», ανέφερε ο ίδιος.

Ζει στη μούχλα και στην υγρασία

Την πόρτα του σπιτιού του άνοιξε στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ, ο κ. Νίκος Κονιδάρης. Δεν επισκεύασε το σπιτικό του, περιμένοντας ακόμη και σήμερα το κλιμάκιο της ΔΑΕΦΚ να κάνει τον έλεγχο για να μπορέσει να αποζημιωθεί. Μόνο την πρώτη αρωγή έχει πάρει και περιμένει…

Ζει μέσα στη μούχλα και την υγρασία. «Περιμένω τη ΔΑΕΦΚ. Εναλλακτική δεν υπάρχει. Να πάω δηλαδή κάπου αλλού. Ο αφυγραντήρας δουλεύει ασταμάτητα. Η ζωή έγινε άνω κάτω», λέει.

Οι τοίχοι του σπιτιού κατεστραμμένοι, μέσα στην υγρασία. Ντουλάπες και ντουλάπια φουσκωμένα, διαλυμένα και μυρωδιά μούχλας σε κάθε σημείο. Τα λιγοστά υπάρχοντα στοιβαγμένα. Εικόνες για τις οποίες οι λέξεις είναι φτωχές. Και φυσικά η αυτοσχέδια κατασκευή που θα εμποδίσει τυχόν νέα νερά να μπουν στο σπίτι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμη.

«Ως πότε θα συνεχιστεί αυτό;»

Η Αλεξάνδρα είναι γέννημα – θρέμμα στη συνοικία του Παλιού Λιμεναρχείου και πλέον ζει μαζί με τον σύζυγό της, Νίκο και το μικρό παιδί τους, στο σπίτι τους που καταστράφηκε δύο φορές.

Με τα χρήματα της πρώτης αρωγής πήραν κάποιον βασικό εξοπλισμό, όμως δεν προχώρησαν σε επισκευές, περιμένοντας τα κλιμάκια για αυτοψίες. «Τα ταβάνια μαυρίζουν, οι τοίχοι φουσκώνουν. Ντουλάπες, ντουλάπια είναι μέσα στην υγρασία. Το παιδί είχε αλλεργίες και πλέον είναι μόνιμα με ένα βήχα. Ως πότε θα συνεχιστεί αυτό; Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Ημασταν από τους πρώτους που μπήκαμε μέσα στο σπίτι μας. Φαίνεται σαν να μας ξέχασαν. Για πόσο ακόμη θα περιμένουμε;», λένε.

«Είχα ένα παλατάκι. Δεν έχω ούτε ένα πράγμα δικό μου»

Ραγίζει καρδιές, η 76χρονη Τασούλα Χατζιανάκη. «Εδώ γεννήθηκα» έλεγε ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού της για να μοιραστεί τον πόνο της. «Το είχα ένα παλατάκι. Πλέον δεν έχω ούτε ένα πράγμα δικό μου. Ο,τι βλέπετε είναι ξένο. Μας τα δώσανε», λέει για τα έπιπλα και τον εξοπλισμό που βρίσκονται στο σπίτι της μετά από δωρεές που έγιναν για πλημμυροπαθείς.

Η ίδια όταν έπληξαν την περιοχή οι διπλές πλημμύρες αναγκάστηκε να πάει στη Χαλκίδα για να μείνει στην ανιψιά της για περίπου δύο μήνες. Είναι καρκινοπαθής και η κατάσταση της υγείας της δεν της άφηνε άλλη επιλογή. Η κόρη της, που μένει σε διπλανό σπίτι που επίσης υπέστη ζημιές, φρόντισε να καθαρίσει και να σουλουπώσει πρόχειρα το σπίτι της μητέρας της για να μπορέσει να επιστρέψει. Γιατί; Γιατί έπρεπε να συνεχίσει τις χημειοθεραπείες της.

Σήμερα ζει στο σπίτι της με τα «ξένα» όπως λέει πράγματα, με κάποιες ζημιές να είναι ακόμη εμφανείς, παράθυρα να μην κλείνουν και τοίχους να φουσκώνουν ξανά και ξανά, περιμένοντας να δει στην πράξη ό,τι ακούει και διαβάζει στις ειδήσεις. Τα χρήματα της αρωγής, τις αυτοψίες, τις αποζημιώσεις για να αποκαταστήσει το σπίτι της.

«Ακούω για βροχή και το ξενυχτάω. Δεν είμαστε καλά ψυχολογικά», λέει.

«Αφησαμε ό,τι μπορούσαμε μήπως και μας αποζημιώσουν»

«Μετά την πρώτη πλημμύρα πετάξαμε τα υπάρχοντά μας, πήραμε καινούρια και με τη δεύτερη πλημμύρα τα ξαναπετάξαμε. Πλέον έχουμε κάνει λίγες παρεμβάσεις, πρόχειρες επισκευές για να μπορούμε να μείνουμε με αξιοπρέπεια. Αφησαμε ό,τι μπορούσαμε χωρίς να το επιδιορθώσουμε μήπως και μας αποζημιώσουν. Φτιάξαμε το λεβητοστάσιο για να έχουμε ζέστη και περιμένουμε. Ακούμε όμως για βροχή και τρέχουμε να οχυρωθούμε», λέει μπροστά από το σπίτι του ο Χρήστος Μαράνογλου.

«Αν ξαναγίνει κάτι θα αυτοκτονήσω»

«Το μόνο που σώθηκε ήταν ένα τραπέζι. Τίποτα άλλο. Τα πάντα καταστράφηκαν. Κάποια στην πρώτη πλημμύρα και τα πάντα στη δεύτερη. Τις πρώτες ημέρες έπαιρνα φαρμακευτική αγωγή για να ηρεμήσω» περιγράφει από την πλευρά της η Μαρία Κουγιουντζόγλου.

Δεν είχε άλλη επιλογή από το να φτιάξει το σπίτι της με οικονομίες που είχε για μία ώρα ανάγκης, επειδή ο σύζυγός της έχει Αλστχάιμερ και η αναστάτωση που είχε δημιουργηθεί στο περιβάλλον του μετά τις πλημμύρες τον αποσυντόνιζε με επίπτωση στην ψυχική του υγεία. «Δεν είχα άλλη επιλογή. Πώς θα ζούσαμε δηλαδή; Κάναμε ό,τι μπορούσαμε με χρήματα που είχα για μία ώρα ανάγκης. Αν ξαναγίνει κάτι θα αυτοκτονήσω. Με την τελευταία βροχή, περίμενα πότε να κοιμηθεί ο σύζυγός μου και μόνη μου κουβάλησα έξι σακιά άμμο για να οχυρώσω το σπίτι να μην μπουν νερά. Με το παραμικρό τρέμω. Αυτό αποζημιώνεται;», λέει.

«Κάθε μέρα το παιδί μου με ρωτάει πότε θα γυρίσουμε πίσω»

Ο Χριστόφορος Σεμέργελης είχε φτιάξει πριν από δύο χρόνια το σπίτι του για να μείνει με την οικογένειά του. Το εγκατέλειψαν και έφυγαν μέσα στα λασπόνερα ως σύγχρονοι πρόσφυγες. Μέχρι σήμερα, δεν έχει επιστρέψει. Μένει στην πεθερά του στις Αλυκές, περιμένοντας επίσης κλιμάκια της ΔΑΕΦΚ να περάσουν για έλεγχο για να μπορέσει να κάνει αποκαταστάσεις των ζημιών που υπέστη.

«Εχουμε έναν γιο τεσσάρων ετών. Κάθε μέρα με ρωτάει πότε θα γυρίσουμε πίσω. Τι να πεις σε αυτό το πλάσμα;», αναφέρει. «Θέλουμε πίσω τη χαμένη μας αξιοπρέπεια. Αφήνοντας το σπίτι σου στην υγρασία η κατάσταση επιδεινώνεται. Μένοντας μέσα στη μούχλα και την υγρασία επιβαρύνεται η υγεία. Στη συνοικία μας δεν έχει ελεγχθεί ούτε ένα σπίτι. Οταν ακούμε για ελέγχους, αυτοψίες και αποζημιώσεις μας εξοργίζει», περιγράφει.

Διαβάζουν για αποζημιώσεις εκατομμυρίων και εξοργίζονται

Οι κάτοικοι της συνοικίας του Παλιού Λιμεναρχείου διαβάζουν για αποζημιώσεις εκατομμυρίων που ανακοινώνονται ότι δόθηκαν από το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας και εξοργίζονται. Εχουν λάβει μόνο την πρώτη αρωγή.

Από αύριο, Δευτέρα, μέσω του Δήμου Βόλου θα αποδοθούν 245.000 ευρώ περίπου που ενέκρινε το υπουργείο για αποζημιώσεις. Γνωρίζουν όμως ότι οι ίδιοι δεν θα είναι στους δικαιούχους. Κι αυτό γιατί υπάρχουν πλημμυροπαθείς που ακόμη δεν έχουν λάβει πρώτη αρωγή και προηγούνται.

Τα χρήματα δεν επαρκούν για να καλυφθούν οι 902 αιτήσεις που είναι σε εκκρεμότητα σύμφωνα με στοιχεία του Δήμου Βόλου, ο οποίος έχει αιτηθεί ένα εκατ. ευρώ περίπου για να αποζημιωθούν όλοι οι δικαιούχοι.

Όπως επίσης δεν έχουν καμία απάντηση πότε κλιμάκια της ΔΑΕΦΚ θα κάνουν τους ελέγχους στα σπίτια τους για να μπορέσουν να ξαναστήσουν τις ζωές τους.

Βεβαίως και δεν θα νιώσουν ποτέ ξανά ασφαλείς… Ζητούν υποδομές που να εξασφαλίσουν ότι δεν θα συντελεστεί παρόμοια καταστροφή. Μέχρι σήμερα δεν έχουν δει να ξεκινούν παρεμβάσεις αντιπλημμυρικής προστασίας. Ακόμη και ο τοίχος του Οργανισμού Λιμένος Βόλου που εμπόδιζε τα νερά να φύγουν προς τη θάλασσα εγκλωβίζοντας όγκο πάνω από ένα μέτρο μέσα στη συνοικία δεν έχει κατεδαφιστεί στο σύνολό του. Εμεινε τοίχος σε μήκος 30 περίπου μέτρα να θυμίζει το… φράγμα που έπνιξε, και αυτό, τη συνοικία.

Πηγή: taxydromos.gr