Όχι άλλους ήρωες αυτόν τον Αύγουστο….

Ήρωες, ήρωες, ήρωες. Χύθηκε τόσο αίμα για να μπορέσει αυτή εδώ η φυλή να γατζωθεί σε αυτήν τη μικρή εύθραυστη γειτονιά της Αν. Μεσογείου. Με θλίψη, οργή αλλά και θαυμασμό προς τους ήρωες Τάσο Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού θυμηθήκαμε τον Αύγουστο εκείνο του 1996 που η λέξη μαγκιά πήρε άλλη διάσταση. Το Σάββατο θα παρουσιαστεί στη Σαμαρίνα το  βιβλίο του Κ. Σαχινίδη για την προσφορά αίματος  του Ταγματάρχη Ι. Μπαλντούμη στον πόλεμο του 1940.

Σε  όποια γωνιά της Ελλάδας και αν σταθείς, υπάρχει χώμα ποτισμένο με αίμα. Πάντα βρίσκονται άνθρωποι να δοξαστούν και πάντα θα βρίσκονται. Το ζητούμενο όμως δεν είναι αυτό. Είμαστε μια χώρα χωρίς επεκτατικές-αναθεωρητικές βλέψεις,  μια μικρή χώρα που τις τελευταίες δεκαετίες καταφέραμε να την κάνουμε μικρότερη. Κάθε θυσία, ύστατο μέσο αντίστασης καθώς είναι, θα συνεπάγεται και μείωση εθνικής κυριαρχίας.

Ενώ λοιπόν δεν πάσχουμε από ήρωες, έχουμε επιδείξει τεράστια έλλειψη ανθρώπων που με νηφαλιότητα και αυτοσυγκράτηση θα υπερασπιστούν τα δίκαιά μας. Ανθρώπους που θα χαράξουν υψηλή στρατηγική και θα την εφαρμόσουν με υπομονή και χωρίς συναισθηματισμούς , που όπως έλεγε ο αλάνθαστος Θουκυδίδης : «ο διπλωμάτης παρασυρόμενος από το πάθος, περιπίπτει σε μεγάλα σφάλματα».

Διάβαζα πριν λίγο καιρό για τη διαμάχη του Αριστείδη Στεργιάδη και Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου. Ο ένας Ύπατος Αρμοστής, διορισμένος από τον Βενιζέλο με εντολές να τηρήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στις διάφορες εθνότητες της πολυπολιτισμικής Σμύρνης. Ο άλλος ένθερμος πατριώτης, είδε την αποβατική δύναμη των Ελλήνων ως τη σωτηρία που περίμενε ο τόπος για αιώνες. Υπερασπίστηκε την ελληνικότητα της Σμύρνης και μαρτύρησε για αυτήν. Το αποτέλεσμα δυστυχώς δικαίωσε τη στάση και την  επιφυλακτικότητα του Στεργιάδη και ακόμη περισσότερο τους Τσώρτσιλ και Ι.Μεταξά , που είχαν προειδοποιήσει τον Βενιζέλο για την αποτυχία του εγχειρήματος. Ακόμη όμως και εκείνος ο μεγάλος πολιτικός άνδρας, δεν μπόρεσε να δει την Μεγάλη Ιδέα με αυστηρά λογική ματιά.

Η τραγωδία της Κύπρου, είναι ένα άλλο τραγικό παράδειγμα έλλειψης γνώσης του διεθνούς στερεώματος, πέρα από την επαίσχυντη συμπεριφορά   της ανίκανης στα όρια της προδοσίας Χούντας. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την αγάπη του Μακάριου και του Διγενή για την Κύπρο ; Ποιος όμως μπορεί να πει ότι είχαν αντίληψη των γεωπολιτικών δεδομένων της εποχής και ότι τη χρησιμοποίησαν για να διασφαλιστεί η νεοσύστατη τότε Κυπριακή Δημοκρατία;

Καθώς λοιπόν μπαίνουμε σε μια περίοδο κρίσιμη για την επιβίωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στην περιοχή, η χάραξη υψηλής στρατηγικής γίνεται όλο και πιο κρίσιμη, ειδικά σε μια περίοδο που η σκληρή ισχύς μας βρίσκεται στο ναδίρ.

Περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε ακαδημαϊκή επάρκεια, ομόνοια, νηφαλιότητα, εθνική ομοψυχία χωρίς εθνικιστικές κορώνες.

Του Ηρακλή Γερογιώκα, Μέλους Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ